niedziela, 22 listopada 2026

Wybory prezydenckie roku 1960 - Nixon kontra Kennedy

Pomyśleć, że przed laty zdobyłem 1960: The Making of the President  (w edycji Z-man games) oddając w zamian Periklesa (tego od Martina Wallesa). Perikles po jednej rozgrywce nie siadł mojej grupie i do dziś trochę żałuję, że mimo wszystko nie odłożyłem go na półkę, w oczekiwaniu na lepsze czasy. Za to w moich rękach wylądowała gra o wyborczym starciu dwóch przyszłych prezydentów USA - i to takich, którzy raczej łatwo nie dadzą się wymazać z kart historii. Spuentuję tę historię sprzed 20 lat tym, że koniec, końców zamieniłem 1960 na Osadników z Catanu, których swoją drogą mam do dziś. 

Dziś, to jest ze 20 lat później, po kilku rozgrywkach jestem zachwycony tym, jak przyjemnie spędza się te dwie i pól godzinki w sztabie wyborczym Kennediego lub Nixona. Chyba wynika to z faktu, że napięcie w kampanii narasta stopniowo, a błędy lub efekty trudnych wydarzeń, jeśli nastąpią pierwszych rundach można przy odrobinie szczęścia wyrównać później.

Sama gra polega na zarządzaniu ręką - w każdej rundzie zagramy 5 kart (z 6 lub 7). Zagrywamy je w dwojaki sposób -  przeznaczając punkty na kampanię - w stanach, w mediach lub poruszając kluczowe kwestie (obrona, ekonomia oraz prawa obywatelskie), albo odpalając jednorazowe, historyczne wydarzenia opisane na karcie. Niektóre wydarzenia są korzystne tylko dla Nixona, inne tylko dla Kennediego, a twist polega na tym, że gdy zagramy kartę na punkty, korzystne dla siebie wydarzenia może odpalić przeciwnik. Więc tak musimy zarządzać ręką, aby trudne dla nas karty usuwać, albo blokować wydarzenia, albo podrzucić przeciwnikowi wcześniej inne, mniej niekorzystne dla naszego kandydata zdarzenia. 

W zależności od rozkładu kart w stosie, czasem będą nas czekać trudne rundy, np. Nixon dociągnie słabą rękę z wieloma kartami fajnymi dla Kennediego, a Kennedy sam u siebie będzie miał dobrą rękę. Zdarzy się, ale oznaczać to będzie jedynie, że przyszłe tury raczej obfitować będą w sprzyjające nam wydarzenia. Zaś przeciwnik nie będzie wstanie wykorzystać owoców sypiących się tego rogu obfitości. Zdaje się, że same karty mają w sobie, wynikając z krzywej dzwonowej pewien samobalansujący się mechanizm. 

Bardzo mi się podoba odkrywanie gry - przyznam, że lubię tę fazę, kiedy mniej więcej zasady są już dla ciebie jasne, ale głowa ciągle ma miejsce na podsuwanie nowych taktyk, czy optymalizacji zagrań. Tutaj, jak to ma miejsce w wielu grach historycznych, dodatkowo dochodzi fakt pogłębiania wiedzy na temat amerykańskiego systemu elekcyjnego, wydarzeń towarzyszących i postaci wpływających na przebieg wyborów. Cieszą mnie, więc dodatkowe walory poznawcze. Bardzo dobrze, że GMT, z niewielkimi modyfikacjami wznowiło grę parę lat temu.

Żal tylko, że mam jednego slota w tygodniu na takie ekscesy - i robię to kosztem bitewniaków.